{کرال} ا ا ا ا ا ا ا
بر ان فانوس که ش دستی نیفروخت
بر ان دوکی که بر رف بی صدا ماند
بر ان ایینه ی زنگار بسته
بر ان گهواره که ش دستی نجنباند

بر ان حلقه که کس بر در نکوبید
بر ان در که ش کسی نگشود دیگر
بر ان پله که بر جا مانده خاموش
کس اش ننهاده دیری پای بر سر

بهار منتظر بی مصرف افتاد !

به هر بامی درنگی کرد و بگذشت
به هر کوئی صدایی کرد و استاد
ولی نامد جواب از قریه ،نز دشت

نه دود از کومه ئی برخاست بر ده
نه چوپانی به صحرا دمبه نی داد
نه گل روئید،نه زنبور پر زد
نه مرغ کد خدا برداشت فریاد

{کرال} ااا ااا اااا

به صد امید امد،رفت نومید
بهار - اری بر او نگشود کس در.
(درین ویران به رویش کس نخندید
کس اش تاجی ز گل ننهاد بر سر.)2

کسی از کومه سر بیرون نیاورد
نه مرغ از لانه ،نه دود از اجاقی
هوا با ضربه های دف نجنبید
گلی خود روی برنامد زباغی.

کسی پیدا نشد غم ناک خوش حال
که پا بر جاده خلوت گذارد
کسی پیدا نشد در مقدم سال
که شادان یا غمین اهی بر ارد.

بهار امد ، نبود اما حیاتی
درین ویران سرای محنت اور
بهار امد ، دریغا از نشاطی
که شمع افروزد و بگشایدش در!