{در دستگاه ابوعطا}

آمد سحري ندا ز ميخـانهء ما
كـاي رنـد خـراباتـي ديوانهء ما

برخيز كه پر كني پيمانهء مي
زان پيش كـه پر كنند پيمـانهء ما

***************

وقت سحراست خيز اي مايهء ناز
نرمك نرمك باد خنك چنگ نواز

كـانان كه بجـاينـد نپاينـد بسي
وآنان كه شدند كس نمي آيد باز

***************

برخيز و مخور غم جهان گذرا
خوش باش و دمي به شادماني گذران

در طبع جهان اگر وفايي بودي
نـوبت به تـو خود نيـامدي از دگران

***************

جاميست كه عقل آفرين ميزندش
صد بوسه زمهر بر جبين ميزندش

اين كوزه گردهرچنين جام لطيف
مي سازد و باز بر زمين ميزندش

**************

تا دست به اتفاق بر هم نزنيم
پايي ز نشاط بر سر غم نزنيم

خيزيم و دمي زنيم پيش ازدم صبح
كين صبح بسي دمد كه ما دم نزنيم

**************

اين قافله عمر عجب مي گذرد
درياب دمي كه با طرب مي گذرد

ساقي غم فرداي حريفان چه خوري
پيش آر پياله را كه شب ميگذرد

***************

اي كاش كه جاي آرميدن بودي
يا اين ره دور را رسيدن بودي

يا از پس صد هزار سال از دل خاك
چون سبزه اميد بر دميدن بودي

***************

از من رمقي به سعي ساقي مانده است
از صحبت خلق بي وفائي مانده است

از باده دوشين قدحي بيش نماند
از عمر ندانم كه چه باقي مانده است